Rodzina: sokołowate
Opis: Długość ciała: 53–63 cm
Największy z sokołów, zbliżony wielkością do myszołowa. Sylwetka masywna o długich zaostrzonych skrzydłach i szerokim ogonie. Ubawienie jest zmienne, od szarobrunatnego z gęstym plamkowaniem i pręgowaniem aż do prawie białego ze skąpym tylko plamkowaniem. Młode generalnie znacznie ciemniejsze, brunatnoszare, mocniej kreskowane na spodzie. W locie może przypominać samicę jastrzębia, ale skrzydła dłuższe i bardzie zaostrzone.
Rozmieszczenie: Gatunek arktyczny, bardzo rzadko zalatujący na teren całego kraju
Występowanie: Występuje w tundrze i na arktycznych terenach podgórskich, także na nadmorskich klifach
Siedliska: hale, skały i turnie
Liczebność: Stwierdzony ok. 20 razy
Gniazdo: Umieszczone na półce skalnej pod nawisem lub na drzewie, zwykle w gnieździe innego dużego ptaka
Lęg: 3–4 kremowe, zmiennie nakrapiane jaja. Wysiadywanie 34–36 dni. Młode opuszczają gniazdo po 46–49 dniach
Pokarm: Średniej wielkości ptaki m.in. pardwy i kaczki oraz drobne ssaki
Wędrówki: Osiadły, częściowo wędrowny. Notowany od XI do IV
Status ochronny i zagrożenia: Gatunek chroniony, wymieniony w Dyrektywie ptasiej
Wskazówki obserwacyjne: Łatwy do rozpoznania ze względu na wielkość
|||
rodzina: sokołowate
