Bernikla białolica

Rodzina:
kaczkowate

Opis:
58-70 cm Średniej wielkości gęś, znacznie mniejsza od gęgawy, o biało-popielato-czarnym ubarwieniu. Czoło i boki głowy białe, reszta głowy, szyja oraz górna część piersi czarne. Grzbiet i pokrywy skrzydłowe popielate z czarnymi pręgami. Dziób dość krótki, czarny.

Rozmieszczenie:
Gatunek tundrowy, gniazdujący na Dalekiej Północy. Spotykana w całym kraju, lecz częściej w północnej i zachodniej części

Występowanie:
Przebywa zwykle w stadach innych gęsi żerujących na otwartych polach lub odpoczywających na różnego typu akwenach

Siedliska:
jeziora, mokradła i bagna, starorzecza, stawy hodowlane

Liczebność:
Bardzo nielicznie przelotna, zwykle pojedynczo lub w małych grupkach, rzadko w większych stadach

Gniazdo:
Zagłębienie wysłane trawami na półkach skalnych, w niszach terenu, na wyspach lub na wybrzeżu niedaleko wody

Lęg:
4-5 szarawych jaj. Wysiadywanie 24-25 dni. Młode uzyskują samodzielność po 40-45 dniach

Pokarm:
Roślinny, w okresie wędrówek głównie trawy, zboża, pozostałości kukurydzy itp.

Wędrówki:
Wędrowna. Liczniejsza na przelotach jesiennych, głównie w X i XI, rzadsza w III i IV. Sporadycznie i bardzo nielicznie zimuje na zachodzie kraju

Status ochronny i zagrożenia:
Gatunek chroniony wymieniony w Dyrektywie ptasiej, potencjalnie zagrożony intensywnymi polowaniami na gęsi

Wskazówki obserwacyjne:
Zwykle można ją zauważyć przeglądając stada innych gęsi